besinci mektup | izmirsozluk

ayrılık diye bir şey yok.
bu bizim yalanımız.
sevmek var aslında, özlemek var, beklemek var.
şimdi neredesin? ne yapıyorsun?

güneş çoktan doğdu.
uyanmış olmalısın.
saçlarını tararken beni hatırladın, değil mi?
öyleyse ayrılmadık.
sadece özlemliyiz ve bekliyoruz.

zamanı hatırlatan her şeyden nefret ediyorum.
önce beklemekten.
ömür boyunca ya bekliyor ya bekletiyor insan.
ikisi de kötü, ikisi de hazin tarafı yaşantımızın.

bir çocugun önce dogmasini bekliyorlar,
sonra yürümesini, konusmasini, büyümesini...
zaman ilerliyor, bu defa para kazanmasini,
kanunlara saygi göstermesini,
insanlari sevmesini, aldanmasini, aldatmasini bekliyorlar.

ve sonra ölümü bekleniyor insanoglunun.
ya o? ya o?
insanlardan dostluk bekliyor, sevgilisinden sadakat,
çocuklarindan saygi ve bir parça huzur bekliyor,
saadet bekliyor yasamaktan.

zaman ilerliyor, bir gün o da ölümü bekliyor artik.
aradiklarinin çogunu bulamamis,
beklediklerinin çogu gelmemis bir insan olarak
göçüp gidiyor bu dünyadan.

iste yasamak maceramiz bu.
yasarken beklemek, beklerken yasamak
ve yasayip beklerken ölmek!

özleme bir diyecegim yok.
o kömür kirintilari arasinda parlayan bir cam parçasi.
o nefes alisi sevgimizin, kavusmalarimizin anlami.
o tek güzel yönü bekleyislerimizin.

insanligimiz özleyislerimizle alimli,
yasantimiz özlemlerle güzel.
özlemin buruk bir tadi var, hele seni özlemenin.
bir kokusu var bütün çiçeklere degismem.
bir isigi var, bir rengi var seni özlemenin, anlatilmaz.

verdigin bütün acilara dayaniyorsam;
seni özledigim içindir.
beklemenin korkunç zehri öldürmüyorsa beni;
seni özledigim içindir.
yasiyorsam; içimde umut varsa,
yine seni özledigim içindir.

seni bunca özlemesem; bunca sevemezdim ki!

ümit yaşar oğuzcan